ความทรงจำ
เคยรู้สึกไหม
ความที่อยากใช้ความสบายที่หาได้ในแต่ล่ะวัน ปลดปล่อยไปตามความรู้สึกที่ต้องการ เพื่อผ่อนคลาย หรือหมดหวังจากอะไรต่างๆก็ตามที่ทำให้ชีวิตดิ้นรน ความสุขแท้ อยู่ไหนกัน การช่วยเหลือผู้อื่น เวทนาคนที่ต่ำต้อยกว่า หรือนั่งสงสารตัวเอง
ชีวิตคนไม่ยั่งยืน ไม่โบกโบยไปตามลมพัด แข็งแรงและอดทนต่อทุกสภาวะ รวมทั้งเปลี่ยนสีตามสถานที่ต่างๆเพื่อให้เขาเข้าใจว่าเราคือคนชั้นเดียวกับเขา หรือเราเสมอกัน… ที่จริงแล้ว เราต่างเคยมีความทรงจำที่แสนดีและเลวร้าย เพียงแต่เมื่อไหร่ที่เราจะคิดถึงมัน ปมนั้นจะเกิดจนเรารู้สึกตัว มีคนอีกมากบนโลกนี้ ที่คิดว่าตัวเองวิเศษ คิดว่าตัวเองเป็นเทวดา มีความคิดที่เลิสเลอกว่าคนอื่น คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ ในโลกอันแสนแคบที่บีบๆและคิดว่านั้นคือโลกของตน อนิจจัง..
ลองมองย้อนถึงความทรงจำในวัยเยาว์ ถึงการที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ หรือเป็นผู้ถูกรังแกจากเพื่อนร่วมห้อง หรืออะไรก็ตามที่มีปม จนทำให้คนเหล่านั้น ผลักดันให้ความคิดตนเองเป็นใหญ่กว่าจิตใจ จึงก่อให้เกิดความคิดประหลาดในยามที่เขาโตขึ้น สิ่งเหล่านี้อยู่กับเขาไปนาน เท่ากับความทะเยอทะยานอยากที่เขาพึงมี พวกเราในแบบคนที่โผล่พ้นจากความจริง นั่งมองเขาด้วยความเวทนา และมองเขาด้วยความสมเพศ แน่แท้แล้ว อีกไม่นาน เขาคงพ้นจากตรม พวกเราเปร่งเสียงด้วยความยินดี..
