เคยรู้สึกไหม
       ความที่อยากใช้ความสบายที่หาได้ในแต่ล่ะวัน ปลดปล่อยไปตามความรู้สึกที่ต้องการ เพื่อผ่อนคลาย หรือหมดหวังจากอะไรต่างๆก็ตามที่ทำให้ชีวิตดิ้นรน ความสุขแท้ อยู่ไหนกัน การช่วยเหลือผู้อื่น เวทนาคนที่ต่ำต้อยกว่า หรือนั่งสงสารตัวเอง
       ชีวิตคนไม่ยั่งยืน ไม่โบกโบยไปตามลมพัด แข็งแรงและอดทนต่อทุกสภาวะ รวมทั้งเปลี่ยนสีตามสถานที่ต่างๆเพื่อให้เขาเข้าใจว่าเราคือคนชั้นเดียวกับเขา หรือเราเสมอกัน… ที่จริงแล้ว เราต่างเคยมีความทรงจำที่แสนดีและเลวร้าย เพียงแต่เมื่อไหร่ที่เราจะคิดถึงมัน ปมนั้นจะเกิดจนเรารู้สึกตัว  มีคนอีกมากบนโลกนี้ ที่คิดว่าตัวเองวิเศษ คิดว่าตัวเองเป็นเทวดา มีความคิดที่เลิสเลอกว่าคนอื่น คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ ในโลกอันแสนแคบที่บีบๆและคิดว่านั้นคือโลกของตน อนิจจัง..
      ลองมองย้อนถึงความทรงจำในวัยเยาว์ ถึงการที่ไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้ หรือเป็นผู้ถูกรังแกจากเพื่อนร่วมห้อง หรืออะไรก็ตามที่มีปม จนทำให้คนเหล่านั้น ผลักดันให้ความคิดตนเองเป็นใหญ่กว่าจิตใจ จึงก่อให้เกิดความคิดประหลาดในยามที่เขาโตขึ้น สิ่งเหล่านี้อยู่กับเขาไปนาน เท่ากับความทะเยอทะยานอยากที่เขาพึงมี พวกเราในแบบคนที่โผล่พ้นจากความจริง นั่งมองเขาด้วยความเวทนา และมองเขาด้วยความสมเพศ แน่แท้แล้ว อีกไม่นาน เขาคงพ้นจากตรม พวกเราเปร่งเสียงด้วยความยินดี..

เราคือ ครอบคัวเดียวกัน
เท่าที่จำความได้ ความทรงจำสมัยก่อนกับปัจจุบันไม่ได้ต่างกันเลย บางคนพอเริ่มโต ก็เริ่มจะออกห่างจากสังคมครอบคครัวกัน ทีแรก เคยนึกว่าเราตรงกับข้อนั้นหรือเปล่า แต่พอมานึกแล้ว เปล่าเลย เรายังคงผูกพันและยังเข้าใจกันแบบเสมอมา และเชื่อว่าคงตลอดไป
         ในช่วงสู่การเริ่มต้นกับการทำงานที่ใหม่ ที่ต้องเอาพลังงานทั้งหมด มาใช้อย่างบ้าคลั่ง หลังจากที่ได้หยุดยาวจากความเหนื่อยหน่ายจากที่เก่า 1 เดือน ชีวิตเปลี่ยนไปไหม อาจจะเปลี่ยน แต่เดาไม่ได้เลย ว่าไปในทิศทางไหน ผู้คนมากมาย เข้ามาให้รู้จักเพิ่มอย่างเรื่อยๆ ผู้คนเก่าๆยังคงแวะเวียนมาทักทายบ้าง ตามสังคมออนไลน์ ที่ทำให้ความใกล้ชิดยังคงอยู่ แต่ไม่นานก็จะร้างลาไป และอีกมากมายกับการปรับตัว ให้ถูกใจใคร ให้ตรงใจเขา บางที คนเราก็แปลกนะ ว่าไหม ว่าทำไมกลับไม่ลองมองย้อนบ้าง ว่า คุณก็ควรปรับหาใครๆบ้างเหมือนกัน มันแตกต่างกันแค่ตัวบุคคลเท่านั้นเอง โลกที่เราอยู่ทุกวัน มันหมุนไปอย่างไม่มีวันหยุด ถึงแม้จะเดิมๆซ้ำๆ แต่มันก็หมุน แต่กับวิถีชีวิต จิตใจคน กลับแตกต่างกัน บางคนไม่เดินตามทางที่กำหนด บางคนไม่ไขว่คว้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า บางคนเห็นแก่ตัวอย่างที่ไม่เคยเจอ หรือบางคนอาจจะแสนดีอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่เราเองพอได้ทำความรู้จักกับใคร ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ได้เจอกัน มันก็เหมือนคนเคยคุ้นหน้าคุ้นตาไม่ถูกหรือ เราหรือเขาควรเปิดใจ
        ลึกๆแล้ว ทุกคนมีความต้องการของตัวเองกันทั้งนั้น เราควรจะประสานทั้งสองสิ่งเข้าด้วยกัน เพราะนามธรรม สามารถสร้างให้เป็นรูปธรรมได้ อาจต้องใช้เวลา หรือรอด้วยความตั้งใจ แค่เราคิดว่าเสมือนคนที่อยู่ในโลกนี้ คนที่เราทำความรู้จักใหม่ๆนี้ คือครอบครัวเรา ในขณะที่เขาคนนั้น ก็มีความคิดและเจตคติที่คล้ายๆกัน แน่นอน สิ่งที่เกิดขึ้น ย่อมนำไปสู่ ความเป็นมิตร สันติ และความรัก และอีกไม่นานถ้าเราทำสิ่งนี้อยู่เป็นนิจ จะมีมิตรอีกมากมาย ที่ต่างทยอยกันเข้ามาทำความรู้จักเราอย่างสม่ำเสมอ รู้อย่างนี้เราควร เริ่มทำ ดีกว่าไหม
ป๊อปดอท

ใกล้และ กับการเป็นอิสระเสียที เหนื่อยเต็มทน คนแปลกๆ แหวกแนวหาได้ที่นี่ 55 จริงๆแล้ว ที่นี่มีอะไรที่เราได้เรียนรู้เยอะนะ อาจจะถือว่าได้รับความรู้ใหม่ๆ ที่ไม่เคยได้รับรู้ แต่ว่าเป็นความรู้ที่ไม่ได้เอามาปฏิบัติในงานจริงๆสักที ก็สนุกดี สิ่งที่จะเริ่มใหม่ คงค่อนข้างน่าจะโอเคกว่านี้พอควร ได้เจอคนใหม่ๆ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้มากขึ้น มั่นใจว่าเราทำดี น่าจะมีอะไรดีๆตามขึ้นมาอยู่แล้ว พูดเก่งก็จริง แต่ก็ทำตามที่พูดด้วยอ่ะ น่าจะพอแสดงความจริงใจได้มากพอควร จะลองหยุดยาวสัก 5-10 วัน ทำนั้นนี้ไปเรื่อย ไปเที่ยวสมุยก่อน กลางเดือน แล้วเอาแรงที่มีมาทั้งหมด เริ่มต้นกับงานใหม่ แล้วก็คงน่าจะสดใสนะ ภาวนาน่าจะดีนะ สู้ๆป๊อปดอท

“บางคนฝันที่จะประสบความสำเร็จอย่างสวยหรู ในขณะที่บางคนกำลังลงมือกระทำ”หรือว่าจะจริง?
เคยคิดไว้ตลอดเวลาในขณะที่จะทำอะไรๆ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ก็คิดว่าต้องเผชิญมัน ฉันต้องสู้ แต่พอผ่านอะไรมาเยอะมากๆ เกิดความเหนื่อยล้า ถดถอยหรือเหม่อลอยไปเรื่อยๆ ก็ไม่ต่างกับชีวิตที่ไม่มีอะไรดีขึ้นมา ตื่นเช้า ตั้งหน้าตั้งตา มาทำตัวใหม่ พยายามที่จะแก้ไขปรับปรุงให้อะไรๆดีขึ้นมา เพียงแต่ในวันนี้ ไม่ใช่เราคนเดียวที่ทำได้ มันคือการเอาใจใส่ในแบบที่เราเป็นกับบุคคลอื่น เพียงแค่เราทำ แต่เขาไม่ทำ ชีวิตก็ไม่มีอะไร ลงลอยในสุดท้ายก็จะกลับมาสู่ความเป็นดั้งเดิม และฉันล่ะ ฉันจะทำไปทำไม ทุกคนมีสิทธิ ในการที่จะปรุงแต่งและสรรสร้างในแบบที่เขาอยากได้ หรืออยากเป็น แต่คงหมดหนทางที่จะให้มันดี ถ้าเขาคิดว่าสิ่งที่เขาคิดมันดีอยู่แล้ว ปล่อยเขาไป เราอยู่ในแบบเรา หาหนทางที่ดีแล้วมุ่งไปสู่ความฝันที่จะเราตั้งใจจะลงมือทำ ฉันเชื่อว่าสักวัน ฉันจะเจอสิ่งที่ฉันคิดว่า “ใช่” รอเพียงนิด อีกนิดเดียวจริงๆ